Кеше язмышлары – карурман (Хикәя)
Матурлыгын, гәүдәсенең зифалыгын яшерергә тырышкандай итеп сөялгән ул чаттагы баганага. Бөтен бәдәне усак яфрагыдый калтырый, ачлыктан үә махмырдан. Ара-тирә башын күтәреп үткән-сүткәнгә карап кала. Нәүмиз. Үзен үзе күралмый. Вөҗүде аның мескенлек белән өртелгән. «Неужели бүген дә ач калырмын? Баш чатный, тән – арык, кәеф юк. Балаларга ашарга юк. Ярый әле күрше апасы катыктан өзми – кайвакыт сыек каймак бутап бирә. Тәмле-е...»
